Otoczmy troską życie
Anna Sitarska /Jezus.com.pl
Otoczmy troską życie... zapytasz: "A co to?" i powiesz: "Mnie to nie dotyczy". Dotyczy i Ciebie, z jednego powodu- żyjesz! I to jest Twoje życie, które ma uszczęśliwiać. Czy troszczysz się o nie? Przeczytaj i zastanów się...
Tematem roku duszpasterskiego 2008/2009 jest hasło Otoczmy troską życie. Dlaczego warto w ogóle zwrócić uwagę na życie? Bo otrzymaliśmy je ot tak. Z łaski. „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). „Kto wierzy w Syna ma życie wieczne” (J 3,36). „Ja daję im życie wieczne” (J 7,28). „Ja jestem Drogą i Prawdą i Życiem” (J 14,6).Troska o życie jest więc troską o Jezusa i jest sprawą zbawienia. Życiem w wieczności razem z Ojcem. I może warto pomyśleć nad tym jakiej jakości ono jest. Czy dobre i sprawiające nam radość? Jezus chce dla Ciebie tej radości doczesnej i wiecznej! Daje nam swoje wytyczne. Życie pod spojrzeniem Boga i umocnione przez Jego Ducha! Zwróćmy uwagę na to, co jest największym zagrożeniem życia współcześnie.
Toczące się wojny, napędzane ciągłą produkcją broni,konstruowaniem bomb są przejawami rozwijania się kultury śmierci. Istnienie w sensie biologicznym jest narażone na najdotkliwsze liczebnie starty. Wszystkie choroby cywilizacyjne od malarii począwszy, poprzez epidemie cholery na AIDS kończąc, poszerzają swój zasięg wraz z kolejnymi formami ekspansji. Jeśli to jednak jest tylko częściowo zależne od człowieka, ta wielka machina przemysłowa, to są takie sfery codzienności, w których podejmujemy decyzje dotyczące tylko nas. Przyjmowanie poczętego życia, uszanowanie tego, które gaśnie... Jakie miejsce w naszej codziennej myśli przeznaczamy problemowi aborcji i eutanazji? Każdy z nas ma w rodzinie dzieci, te skarby, których by nie było, gdyby w pewnym momencie ktoś poczuł się panem życia i uśmiercił je. A nasi dziadkowie, starsi wujkowie, rodzice? Czy naprawdę wyobrażasz sobie odebranie im życia tytułem prawa do „godnego umierania”? Jak łatwo jest formułować opinie głoszące wolność w wyborze przyjęcia życia i urwania go dopóki, dopóty nie wyobrazimy sobie, że miało by nie być tych, których kochamy..
W jaki sposób jest zagrożony sens naszego życia? Pustka, niespełnienie życiowe, ale i zawodowe, frustracja... to najdotkliwsze, bo niewidoczne, przejawy tego wszystkiego z czym, w stresie cywilizacyjnym, borykają się ludzie na co dzień. Samobójstwa, rozwody,przestępczość... Zechciejmy w tych problemach zobaczyć jednak człowieka, nie czynnik statystyczny. Czy te wszystkie trudne kwestie nie są przejawem po prostu braku miłości? Miłości, na którą wszyscy czekamy, jakiej spodziewamy się od innych i jaką sami chcielibyśmy dawać...? Zaniżana przez stres i nieodpowiedzialność jakość naszego życia jest zależna od nas samych. Kształtujmy nasze rodziny tak, by były szczęśliwe, a przez to kreowały środowisko, w którym powszechne będzie wzajemne zrozumienie.
Warto spojrzeć na siebie w oderwaniu od pośpiechu. Czy potrafimy się cieszyć, po prostu cieszyć życiem? Realizować obowiązki, ale i oddawać się przyjemnościom wolnego czasu, mądrze wykorzystanego! Szukając wytchnienia w zwykłych spacerach, wizytach w teatrze, operze, dyskotekach, szukamy po prostu dobrej zabawy. A ona każdemu jest potrzebna! Celebracja życia, chwytanie tego, co dobre jest naszą możliwością, ale i powołaniem. Byśmy byli szczęśliwi i posługiwali dobrymi darami kultury.
Kościół widzi szybkie tempo naszego życia, dlatego poddaje nam takie hasła jak: otoczmy troską życie. Znajdź czas, zatrzymaj się i spróbuj spojrzeć na to jakie ono jest. Czy jest szczęśliwe? Czy cieszy Cię jego smak, kształt? To tak jakbyś przeglądał się w wiernym odbiciu Twojego serca... tak, właśnie tak je możesz zobaczyć. Zachęcam Cię, byś miał tą chęć spojrzenia na siebie nieco inaczej niż na co dzień.
Nasze życie to zaproszenie Boga do życia w Nim i z Nim. Jesteśmy tak ważni, że sam Bóg chce nas u Siebie. I daje nam wieczność, pełną Miłości. Przedsmakiem tego wiecznego przebywania z Nim ma być życie doczesne. Dlatego jest tak istotne! Każda istota ludzka ma prawo oczekiwać pełnego poszanowania tego dobra, jakim jest. Na tej zasadzie budujemy relacje między sobą w szkołach, miejscach pracy. W domach! Rzecznikami tej prawdy powinniśmy być my, chrześcijanie, bo Jezus ukazał naszą wartość - ludzi zasługujących na godne traktowanie. A człowiek jest przecież pierwszą drogą Kościoła.