Wykład Prawa według... siebie

Adam Dylus /Jezus.com.pl

„Jezus przemówił do tłumów i do swych uczniów tymi słowami: Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi. Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus. Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Mt 23,1-12)

Zająć miejsce na „katedrze Mojżesza”?

Chyba nie jest to proste...

Nie wystarczy bowiem jedynie odpowiednia wiedza (w naszych czasach, być może, ukończenie studiów teologicznych), nie wystarczy wejście w odpowiednie układy...

Jak bowiem pamiętamy, Mojżesz zupełnie nie zabiegał o postawienie go nad Ludem Wybranym, wręcz przeciwnie, nie chciał podejmować się niesienia tego ciężaru.

Co gorsza, „katedra Mojżesza”, to nie tylko znajomość nakazów i zakazów Prawa Bożego, ale też doskonałe ich przestrzeganie.

Wystarczy przypomnieć sobie w jaki sposób Mojżesz budował Przybytek wraz z Namiotem Spotkania na pustyni. Każdy szczegół budowli, każda część wyposażenia i ubioru arcykapłana została bardzo dokładnie opisana przez Boga (por. Wj 25-40). Mojżesz natomiast „wykonał wszystko tak, jak mu to Pan nakazał uczynić. Tak wykonał” (Wj 40,16).

Zastanawiam się, co by było, gdyby Mojżesz zakwestionował polecenia Pana. Co by było, gdyby stwierdził, że na środku pustyni, ze względu na niedostępność niektórych materiałów budowlanych i wyposażenia, należy trochę zmienić przepisy objawione przez Boga i wprowadzić pewne modyfikacje. Być może zbudowany według zmodyfikowanych, ludzkich planów przybytek, rozpadłby się przy najmniejszym powiewie wiatru, uniemożliwiając tak ścisły kontakt z Bogiem o jakim czytamy w Księdze wyjścia: „Wtedy to obłok okrył Namiot Spotkania, a chwała Pana napełniła przybytek. I nie mógł Mojżesz wejść do Namiotu Spotkania, bo spoczywał na nim obłok i chwała Pana wypełniała przybytek. Ile razy obłok wznosił się nad przybytkiem, Izraelici wyruszali w drogę, a jeśli obłok nie wznosił się, nie ruszali w drogę aż do dnia uniesienia się obłoku. Obłok bowiem Pana za dnia zakrywał przybytek, a w nocy błyszczał jak ogień na oczach całego domu izraelskiego w czasie całej ich wędrówki” (Wj 40,34-38).

A jednak, co ciekawe, w ludziach drzemie taka niesamowita wola zmian. Zamiast dokładnie przestrzegać prawa Bożego, zgodnie z Jego zamysłem, ludzie wolą wprowadzać modyfikacje do tego prawa, mające w ich założeniu, ulżyć człowiekowi w codziennym życiu. Dokładnie w ten sposób postępowali kiedyś, za czasów Jezusa faryzeusze i uczeni w Piśmie. Wyjaśniali prawo niekiedy komplikując je niesamowicie (tak jak chociażby w przypadku ścisłego katalogu czynów, które było wolno czynić w szabat, a których nie było wolno czynić), lub wyjaśniając przepisy dotyczące możliwości rozwodów.

Myślę, że nam również grozi wpychanie się na katedrę Mojżesza i, co za tym idzie, próba wyjaśniania przepisów prawa Bożego według naszego osądu. W ten jednak sposób sami stawiamy się ponad Bogiem. Zamiast Wywyższać Jego imię i podporządkowywać Mu swoje życie, podporządkowujemy Jego prawo swoim doczesnym potrzebom życiowym.

Pamiętajmy jednak, że jeden jest Ojciec nasz, Ten w niebie (...), jeden jest tylko nasz Mistrz, Chrystus. (...) Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”.