Przez łzy...
Adam Dylus /Jezus.com.pl
„Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy /tak/ płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa - jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: Niewiasto, czemu płaczesz? Odpowiedziała im: Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono. Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz? Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę. Jezus rzekł do niej: Mario! A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: Rabbuni, to znaczy: Nauczycielu. Rzekł do niej Jezus: Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego. Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: Widziałam Pana i to mi powiedział” (J 20,11-18)
Wydaje mi się, że nieprzypadkowo w dzisiejszym Słowie Bożym, przed przytoczonym powyżej fragmentem Ewangelii wg św. Jana, mamy możliwość zapoznania się z treścią kazania św. Piotra wygłoszonego do Żydów w dniu Pięćdziesiątnicy. Rybak z Galilei, z całą mocą przekonywał zebranych w Jerozolimie rodaków: „Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem. Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: Cóż mamy czynić, bracia? - zapytali Piotra i pozostałych Apostołów. Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz. W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia! Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz” (Dz 2,36-41)
Kiedy spojrzymy na oba fragmenty, niewątpliwie zobaczymy jak bardzo zostali poruszeni ich bohaterowie.
Maria Magdalena była tak bardzo zaskoczona sytuacją w jakiej się znalazła, tak bardzo zafrapowana wielką i „nierozwiązywalną” dla niej tajemnicą, że nie potrafiła powstrzymać łez. Nie potrafiąc zaś wstrzymać łez o mało nie „rozminęła” się ze Zmartwychwstałym, uważając go za prostego ogrodnika.
Nieco podobną (a jednak w pewnym aspekcie nieco inną) reakcję możemy obserwować wśród tłumu słuchającego nauczania św. Piotra. Z opisu św. Łukasza, wyraźnie wynika, że zgromadzeni ludzie byli bardzo mocno poruszeni usłyszanymi słowami, tym bardziej, że kaznodzieja odwoływał się do tekstów biblijnych doskonale znanych każdemu Żydowi. Ludzie zgromadzeni wokół Piotra uświadomili sobie z całą mocą, że Prawo i Prorocy przekonują jednoznacznie, że ten Jezus, który został rękami bezbożnych przybity do krzyża jest Panem i Mesjaszem. Ich reakcja na te słowa (spowodowana zresztą zapewne nie tyle słowami św. Piotra, ile mocą Ducha Świętego) jest zdecydowana i bardzo radykalna: podejmują decyzję nawrócenia, potwierdzoną chrztem na odpuszczenie grzechów.
Patrząc na przytoczone powyżej fragmenty uświadamiam sobie, że nie każde poruszenie serca musi prowadzić do właściwej reakcji człowieka. Być może, trochę podobnie jak w przypadku Marii Magdaleny, serce może być obciążone wieloma smutkami, lękami czy sytuacjami tak mocno przerastającymi ludzkie możliwości, że nie pozostaje nic innego, jak tylko siąść i płakać... Jednak taki płacz może rozmazać prawidłowy obraz Chrystusa, przychodzącego do każdego człowieka z pełną miłością i wołającego każdego z nas po imieniu.
Zupełnie inaczej przedstawia się sprawa poruszeń serca spowodowanych żalem za grzechy. W tym przypadku, być może, łzy popłyną z niejednych oczu, jednak będą to łzy nawrócenia, oczyszczające nasz wzrok duchowy i umożliwiające dostrzeżenie prawdziwej Drogi, Prawdy i Życia w Jezusie Chrystusie.