Odpowiedź na wiarę
Adam Dylus /Jezus.com.pl
„Jezus udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, lecz nie mógł pozostać w ukryciu. Wnet bowiem usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, upadła Mu do nóg, a była to poganka, Syrofenicjanka rodem, i prosiła Go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki. Odrzekł jej: Pozwól wpierw nasycić się dzieciom; bo niedobrze jest zabrać chleb dzieciom, a rzucić psom. Ona Mu odparła: Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jadają z okruszyn dzieci. On jej rzekł: Przez wzgląd na te słowa idź, zły duch opuścił twoją córkę. Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku, a zły duch wyszedł” (Mk 7,24-30)
Napięte stosunki między Żydami i otaczającymi ich pogańskimi ludami raz po raz przewijają się również przez karty Ewangelii. Myślę, że dzisiaj wielu z nas nie potrafi zrozumieć sytuacji ówczesnych ludów zamieszkujących Ziemię Świętą. Z jednej bowiem strony widzimy przedstawicieli narodu, któremu ta ziemia została obiecana przez samego Boga, z drugiej natomiast ludy często osiedlane na tych terytoriach przez okupantów w konkretnym celu - zastąpienia ludności żydowskiej i wymazania z powierzchni ziemi kultury, tożsamości i wiary synów Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Napięcia (z Kananejczykami czy Samarytanami), miały często podłoże czysto religijne. Nie można bowiem zapominać, że z plemienia Kananejczyków pochodziła królowa Izebel, która w czasach proroka Eliasza, próbowała narzucić całemu narodowi Izraelskiemu kult Baala, bożka pogańskiego.
Wiele razy Izrael musiał walczyć w obronie swojej wiary i tożsamości narodowej z ludami kananejskimi. Jeden z mało znanych epizodów tej walki jest zapisany w Księdze Sędziów: „Wystąpił więc Juda do walki i Pan wydał Kananejczyków i Peryzzytów w ich ręce. A w Bezek zabili dziesięć tysięcy mężczyzn. Kiedy w Bezek natknęli się na Adoni-Bezeka, wydali mu bitwę i pokonali Kananejczyków i Peryzzytów. Uciekł Adoni-Bezek, lecz oni ścigali go, schwycili i odcięli mu kciuki rąk i nóg. Powiedział wtedy Adoni-Bezek: Siedemdziesięciu królów z odciętymi kciukami u rąk i nóg zbierało okruchy pod moim stołem. Oto jak ja postąpiłem, tak i mnie oddał Bóg. Odprowadzono go do Jerozolimy i tam umarł. (Sdz 1,4-7)
Czy ten fragment czegoś nam nie przypomina?
Być może kobieta kananejska stosuje świadomie porównanie z psami, które jadają ze stołów ich panów. Być może Chrystus poczuł się w pewien sposób wstrząśnięty tym przypomnieniem? I jeśli nawet kobieta kananejska nie zdawała sobie sprawy z tego, co mówi, to przecież oznacza to ni mniej ni więcej jak tylko „Zdaję się na Twoje postanowienie, nawet choćby miał mnie spotkać los tego okaleczonego „psa” Adoni-Bezeka, który zbierał okruchy pod stołem Judy [przodka Jezusa]”. Wydaje się, że tą niezwykłą pokorą, którą mógł w niej wzbudzić tylko Duch Święty, zmazała w oczach Jezusa winę pysznej Izebel (Jacek Święcicki, Pytania o wiarę, www.mateusz.pl).
I chociaż zbawienie, które przyniósł Jezus Chrystus poprzez swoją Tajemnicę Paschalną, ofiarowane zostało przede wszystkim Izraelowi (por. Dz 3,26; Rz 1,16), jednak, jak to jednak zapowiadał już Stary Testament, ma ono również charakter uniwersalny (por. Ps 98,2 n.; Iz 49,6). Ofiarowane zostało także poganom i przez wielu z nich było przyjęte. Oni też stali się ogromną większością uczniów Chrystusa, chociaż korzystają ze zbawienia jedynie dlatego, że zostali wprowadzeni do grona potomków Abrahama przez swą wiarę w Jezusa Chrystusa – Mesjasza Izraela (por. Ga 3,7.29) (Ks. dr Józef Kozyra, Szczególne miejsce Ludu Wybranego i Jego świętych Pism w Nowym Testamencie, Śląskie Studia Teologiczno-Historyczne, Uniwersytet Śląski w Katowicach, 2003)
Powyższy tekst ewangeliczny w niczym nie burzy porządku zbawienia ustanowionego przez Boga, które jest adresowane najpierw do Żydów, potem do pogan. Chociaż Jezus był posłany tylko do Izraela, to jednak dzisiejsza historia pokazuje, że przynależność do tego narodu wcale nie musi gwarantować zbawienia. Kluczem bowiem do zbawienia nie jest znak obrzezania, ale wiara podobna do wiary Abrahama, co zresztą potwierdza Jezusowe sformułowanie skierowane do Syrofenicjanki, zawarte w paralelnym opisie zawartym w Ewangelii Mateusza: „O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz!” (Mt 15,28).